ورس 1 : بيگرض
بین نگاه مردم ، میرم به سمت مقصد // نمیدونم کجا میخوام برم و بیماره مغزم صدایی آشنا ، میخونه تو گوشم // سنگینی مسیرم میمونه رو دوشم چون این راهی که میری ته نداره // هرچی میگیره پس نداده و تو میمونی با اون خیابونی // که مثل کویری خشک و بی بارونی همه چی اینجا اتفاقه // حتی میکنه بی جا استفاده کجان اونايي که بودن مثل برادر // از پشت میله ها میگن قصه برا من خدا بده یه روز آفتابی // یه نسیم خنک هم باشه حال دادی چطوری میشه اینجا هم یه روز خوب باشه // خوب تو "خـیـابــون" بگو کو آخه؟!
كروس : دانيال
هر شب تلخ و سخت تنگ و سرد ، ترس بی حد و مرز و هرج و مرج راه میرم از تو شهر از تو شب ، راه میرم ابروم خم توش هرجور هست یاد گرفتم از خودم از دورم و از نگاه مردمم ، باید نفسامو حبس کنم و باشن قدم هام بلند من هنوز این باورو دارم اگه سیاهی همه جا هست و همه آدما خوابن یکی صدامو میشنوه آخر
ورس2 : حسين
پیانو رو دوس داری؟! ، حال میده نه؟! یکی بام ، یکی داد // دوتا نقطه تو وقتای هات حال میده توی تنهایی هات // کیش میشی توی طعم های مات هندونه هاتم هست لاي پات // یکی چپ ، یکی راست کنتوری روی حرفای خاص // پَ یکم هول بده روی مغزای باز بازم خیابون و من و شب و دو تا دست توی جیب // بزرگه ولی برا من کوچیک دنیاتو میگم هرچند سفید // شبات ولی اینجا با من همرنگ پوشید آدمای شهر شدن منظره ام // خونه های شهر پر پنجرن هر کدوم توشون یه قصه است و ، پر دو پاهایی که از یک جنگل ان یه سری که صبحا میرن راه به راست // چون میدونن که شب دیگه مالِ لاشخوراس نخ به رنگ شب نمیدن و میدونن که کف خیابونا تا روزاش جداست امیدِ بس به شورتِ بهینه کار // هِه ، بهم چسبیده شبیه خال خیابونُ میگم احمق بیبین // توش هیچ موقع دو دوتاها نمیده چهار
كروس : دانيال
هر شب تلخ و سخت تنگ و سرد ، ترس بی حد و مرز و هرج و مرج راه میرم از تو شهر از تو شب ، راه میرم ابروم خم توش هرجور هست یاد گرفتم از خودم از دورم و از نگاه مردمم ، باید نفسامو حبس کنم و باشن قدم هام بلند من هنوز این باورو دارم اگه سیاهی همه جا هست و همه آدما خوابن یکی صدامو میشنوه آخر
عضو شوید
عضویت سریع
آمار مطالب
آمار بازدید
